Τελικα, ειναι ακριβα τα ενοικια στην Αθηνα;

Τελικα, ειναι ακριβα τα ενοικια στην Αθηνα;

Ένα θέμα συζήτησης που ακούς πια πολύ συχνά και στο δημόσιο διάλογο αλλά και στις μεταξύ μας συζητήσεις. “Τελικά, είναι ακριβά τα ενοίκια στην Αθήνα.”
Δεν έχει ερωτηματικό στο τέλος καθώς είναι μία διαπίστωση. Στην πραγματικότητα όμως ισχύει αυτό; Είναι όντως ακριβά τα ενοίκια στην Αθήνα;

Ένα τυπικό παράδειγμα
Κοιτώντας διάφορες αγγελίες και στο διαδίκτυο αλλά και στον έντυπο τύπο επέλεξα μια τυχαία. Στην αγγελία αυτή διατίθεται ένα διαμέρισμα 60τ.μ ενός υπνοδωματίου στο Νέο Κόσμο. Είναι στον 3ο όροφο πολυκατοικίας κατασκευής του 1979 και σχετικά ανακαινισμένο, στα βασικά τουλάχιστον. Ζητείται μίσθωμα (έχει σημασία) €650.
Η πρώτη αυθόρμητη αντίδραση όλων μας θα είναι ότι προφανώς ο ιδιοκτήτης αυτού του ακινήτου έχει “ξεφύγει”. Σε διαφορετική περίπτωση “τόσα του λείπουν το μήνα”, αλλιώς δεν εξηγείται να ζητάει τόσα χρήματα για αυτό το μικρό σχετικά και παλιό διαμέρισμα.

Όμως το κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις
Αφού είδαμε την πρώτη εντύπωση των εν δυνάμει ενοικιαστών ας εξετάσουμε και την άλλη άποψη. Αυτή του ιδιοκτήτη.
Εάν σκεφτούμε τη θέση που βρίσκεται το ακίνητο, το έτος κατασκευής και τις λοιπές παραμέτρους η αξία του θα ήταν τουλάχιστον €120.000, εάν ο ιδιοκτήτης του αποφάσιζε να το πουλούσε.
Μαζί με τα γραφειοκρατικά που όσο και να πεις στη χώρα μας δεν λείπουν ο λογαριασμός θα έφτανε μέχρι και €130.000, χωρίς την παραμικρή επέμβαση στο συγκεκριμένο διαμέρισμα.

Αυτός που θα αγόραζε το διαμέρισμα ως επένδυση και θα το ενοικίαζε με αυτά τα δεδομένα, η μέση ετήσια απόδοση του θα ήταν περίπου 5,7% μεικτά. Αν συνυπολογίσουμε και τον ΕΝΦΙΑ, τον φόρο από μισθώσεις που ξεκινάει από 15% και φτάνει μέχρι το 45%, καθώς και τις δαπάνες πιθανών βλαβών, η επένδυση αυτή δεν θα ξεπερνούσε το 4% σε ετήσια βάση.

Για χάριν ευκολίας δεν θα προσθέσω τον πληθωρισμό που -στην παρούσα φάση- θα εκμηδένιζε την αξία του ενοικίου. Αντ’ αυτού όμως θα βάλω έναν σημαντικό παράγοντα, κι αυτός είναι του ρίσκου. Ρίσκο ότι ο μισθωτής θα είναι όντως φερέγγυος. Με λίγα λόγια ότι κάθε μήνα θα δίνει με βεβαιότητα το συμφωνηθέν μίσθωμα και ότι δεν πρόκειται να μειωθεί εξαιτίας προσωπικών και επαγγελματικών συγκυριών (βλέπε αναστολή, μείωση μισθού, ανεργία, κτλ.). Επίσης, στο ρίσκο θα πρέπει να συνυπολογίσουμε το πόσο θα σεβαστεί ο ενοικιαστής το διαμέρισμα.

Συμπερασματικά, όσο αφορά τον ιδιοκτήτη
Άρα, αν το δούμε από τη μεριά του ιδιοκτήτη, το ενοίκιο των €650 που ζητάει (και θα το κλείσει τελικά στα €600) ακόμη και αν είναι στη χαμηλότερη φορολογική κλίμακα του 15%- δεν του αποφέρει τόσα ώστε να θεωρείται μία καλή επένδυση.
Η κοινή οικονομική γνώση και λογική λέει, ότι όταν οι τιμές αγοράς των ακινήτων ανεβαίνουν, θα πρέπει, κατά έναν αναλογικό τρόπο, να ανεβαίνει και το μηναίο μίσθωμα.

Φανταστείτε η εμπορική αξία -άρα τιμή αγοράς- του συγκεκριμένου ακινήτου να ήταν στις €250.000. Θα έπρεπε να νοικιαστεί τουλάχιστον €1.250/μήνα ώστε να έχει την ίδια χαμηλή απόδοση. Λογικό; Λογικό. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει στις περισσότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες όπου ο μέσος όρος ενοικίασης δεν πέφτει κάτω από €1.500/μήνα, ακόμη και για μικρότερα από 30τμ διαμερίσματα.
Από τα παραπάνω μπορούμε να συμπεράνουμε ότι “Τελικά όχι, τα ενοίκια στην Αθήνα δεν είναι ακριβά.” Τελεία. Αλλά όχι παύλα.

Το παράδοξο της Ελληνικής πραγματικότητας
Στον τόπο μας υπάρχει το παράδοξο, που τα οικονομικά στοιχεία δεν δείχνουν ότι είναι ακριβά, ενώ στην πραγματικότητα είναι πανάκριβα για την τσέπη μας.
Δεν φταίει ο υψηλός πληθωρισμός, ούτε φταίει η Βραχυχρόνια μίσθωση (μεγάλη κουβέντα για ξεχωριστό άρθρο). Ούτε φταίει που για τουλάχιστον μία 10ετία οικονομικής στενότητας λόγω μνημονίων η ακίνητη περιουσία είχε πέσει στα τάρταρα και πλέον οι ιδιοκτήτες οδηγούνται σε μία διόρθωση, και ούτε φυσικά φταίνε οι κακοί καπιταλιστές ιδιοκτήτες.

Τι φταίει
Το μόνο που φταίει είναι οι μισθοί. Όταν ένας μέσος όρος μισθολογικών απολαβών κινείται στα €750/μήνα, σαφώς ο εργένης δεν μπορεί να φύγει από το σπίτι των γονιών του. Αν είναι τυχερός και βρει καλό συγκάτοικο, τότε θα δίνουν το μισό μισθό τους αθροιστικά μόνο και μόνο για τη στέγαση τους σε ένα απλό διαμέρισμα. Το διαμέρισμα αυτό όπως είδαμε διαθέτει μόνο ένα υπνοδωμάτιο. Άρα μπορούν να μείνουν μόνο ζευγάρια και αυτά νεαρών ηλικιών. Χωρίς παιδιά.

Για να γίνω ακόμη πιο σαφής, η δαπάνη στη χώρα μας για στέγαση μπορεί να φτάσει το 50% του εισοδήματος. Κανονικά δεν θα έπρεπε να ξεπερνάει το 1/4 ή αλλιώς το 25%-30% του εισοδήματος. Όπως συμβαίνει στον δυτικό κόσμο. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν μαθηματικά που να δίνουν θετικά αποτελέσματα σε αυτή την εξίσωση. Αν ξοδεύεις το μισό μισθό σου μόνο στο ενοίκιο θα πρέπει να κόψεις από παντού για να ζεις. Η ζωή όμως δεν είναι μόνο πληρωμή υποχρεώσεων. Υπάρχουν και άλλα πολλά πράγματα που πρέπει να απολαύσεις και να ζήσεις. Οπότε η λύση να παραμείνεις στο πατρικό σου αρχίζει και φαίνεται ως μονόδρομος.
Εδώ οι οικονομολόγοι και οι κυβερνήσεις καλούνται να λύσουν ακόμη ένα παράδοξο που επηρεάζει τις ζωές όλων των πολιτών: ή να ρίξουν τεχνηέντως τις αξίες του real-estate -το οποίο στην πράξη δεν μπορεί να γίνει σε μία ελεύθερη αγορά προσφοράς και ζήτησης- ώστε να μειωθούν και τα ενοίκια ή να μειώσουν τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων ώστε οι μισθοί να αυξηθούν στην πράξη (το οποίο όμως συνεπάγεται ότι θα καταρρεύσουν οι συντάξεις που είναι ήδη σε ένα σπιράλ αυτοκαταστροφής).
Εναλλακτικά οι ίδιοι οι πολίτες να στραφούν σε οικονομικότερες λύσεις, όπως του να μη μένουν στον κεντρικό πολεοδομικό ιστό και να επιλέξουν πιο απομακρυσμένες περιοχές άρα και πιο value for money ακίνητα. Αυτή η λύση έχει όμως υψηλότερο κόστος μετακίνησης σε χρόνο και χρήμα.

Τα αδιάθετα κρατικά ακίνητα
Η σκέψη να μετατραπούν μερικές από τα δεκάδες παρατημένα κρατικά κτίρια σε κατοικίες με χαμηλό ενοίκιο, αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι μπορεί να ανακουφίσει το πρόβλημα σε μερικές οικογένειες αλλά όχι το συνολικό πρόβλημα. Οπότε δεν αξίζει να το συζητάμε ως μία καθολική λύση του προβλήματος.

Social housing
Πιο εφαρμοσμένη λύση από τα παραπάνω θα έβλεπα μία τροποποιημένη λύση του “social housing” που υπάρχει στο δυτικό κόσμο εδώ και δεκαετίες. Δεδομένου ότι έχουν καταγραφεί πάνω από 100.000 αδιάθετα/κενά διαμερίσματα σε όλο το λεκανοπέδιο της Αττικής, αυτά τα κλειστά διαμερίσματα, θα μπορούσαν με τα κατάλληλα χρηματοδοτικά εργαλεία από τράπεζες και κυρίως με τα κατάλληλα φορολογικά κίνητρα, να ανακαινιστούν και να βγουν στην αγορά. Με αυτό τον τρόπο θα δίνονταν μία τεράστια ανακούφιση ίσως και λύση στο πρόβλημα της ακριβής στέγασης.

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Αν κάποιος έχει ένα κενό και παλιό διαμέρισμα στην Κυψέλη που το έχει αναξιοποίητο, θα έχει την δυνατότητα να πάρει ειδικό χαμηλότοκο δάνειο, όχι πάνω από 2%. Τα χρήματα του δανείου θα τα χρησιμοποιήσει για να το ανακαινίσει και η φορολογία του να είναι 5% χωρίς κλίμακα. Προϋπόθεση φυσικά θα είναι ότι θα το διαθέσει αποκλειστικά στο πλαίσιο της κοινωνικής στέγασης, άρα με χαμηλότερο ενοίκιο σε σχέση με τα υπόλοιπα ακίνητα. Το κύριο όφελος με αυτόν τον τρόπο είναι ότι θα μπορέσουν να διαμένουν μαζί στα ίδια κτήρια όλες οι οικονομικές τάξεις, αποθαρρύνοντας τη δημιουργία γκέτο των φτωχότερων στρωμάτων της κοινωνίας.

Προσωπική εκτίμηση
Για εμένα είναι ξεκάθαρο πως καμία από τις παραπάνω λύσεις μεμονωμένα ή συνολικά δεν μπορούν να επιλύσουν αυτό το μεγάλο πρόβλημα. Βλέπω ότι γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα. Η λύση πιστεύω ότι είναι πάντα σε ατομικό επίπεδο που αναπόφευκτα θα επηρεάσει και το συλλογικό. Κάποιος που θέλει να ζήσει με ένα καλύτερο βιωτικό επίπεδο οφείλει να αναπτύξει όλες αυτές τις ικανότητες που θα του επιτρέψουν να κερδίζει περισσότερα χρήματα και κυρίως θα τού εξασφαλίσουν το απαραίτητο επίπεδο ασφάλειας. Ότι δηλαδή ποτέ δε θα μείνει εκτός εργασίας.
Ίσως, και κάποιοι από αυτούς τους συμπολίτες μας που σήμερα παίρνουν τον βασικό μισθό των €600 και μένουν στο πατρικό τους σπίτι, να εξελιχθούν και να δημιουργήσουν μία υγιή επιχείρηση που θα προσλάβει ανθρώπους με υψηλότερους μισθούς. Γιατί τότε μόνο θα μπορέσει να δημιουργηθεί μία πραγματική ανάπτυξη.
Με λίγα λόγια, ας μην ψάχνουμε λύσεις από μία κυβέρνηση, ούτε να ελπίζουμε ότι μία αγορά θα αυτοδιορθωθεί προς το όφελος του καθενός από εμάς. Ας παραδεχθούμε ότι τα συμφέροντα των ιδιοκτητών είναι διαφορετικά από αυτά των ενοικιαστών.
Όπως είναι πάντα πιο εύκολο να αλλάξουμε τον εαυτό μας κι όχι τους άλλους, έτσι και σε αυτήν την περίπτωση ας προσπαθήσουμε να αλλάξουμε την οικονομική μας θέση και όχι το ελληνικό real-estate.
Εύκολο στα λόγια θα μου πεις. Κι όμως, αν πρέπει κάπου να ρίξουμε τις ευθύνες είναι μόνο στο σύστημα εκπαίδευσης που βγάζει οικονομικά αναλφάβητους επιστήμονες/υπαλλήλους και το μόνο που τους εφοδιάζει είναι με κενά πτυχία, τα οποία θα τα ανταλλάξουν αισίως με έναν βασικό μισθό. Κρίμα….

Ευρεση εργασιας: ω! τι χαος

Ευρεση εργασιας: ω! τι χαος

Δευτέρα πρωί κι έχουν ξεκινήσει οι συνεντεύξεις. Δεν αφορά κάποια executive θέση, ούτε είναι προαπαιτούμενη η εμπειρία.
Οι αιτήσεις στο site αγγελιών ήταν περισσότερες από τις προσδοκώμενες, μέσα σε 3 ημέρες είχαν στείλει περισσότερα από 60 βιογραφικά.
Με αφορμή πολλούς γύρους συνεντέυξεων όλα αυτά τα χρόνια, ήταν πλέον σαφές σε εμένα ότι κανείς δεν προετοιμάζει τους υποψηφίους για τις πραγματικές συνθήκες στην εύρεση εργασίας.
Το θεωρώ τουλάχιστον απαράδεκτο κάποιοι να περνάνε χρόνια στα πανεπιστήμια κι όμως να μην υπάρχει ένα πραγματικό σεμινάριο που να εξοπλίζει σωστά τους φοιτητές για την επόμενη ημέρα που θα αναζητήσουν μία εργασία.
Οπότε αν δεν έχουν φροντίσει για τα εντελώς απαραίτητα, πόσο άραγε απέχουμε για τα απαιτούμενα soft skills που θα έπρεπε να διδάσκονταν;

Έστω και όψιμα λοιπόν, κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ σε κάποια σημεία-κλειδιά που θα μπορούσαν εν δυνάμει να βοηθήσουν κάποιους υποψηφίους όταν είναι στη διαδικασία για εύρεση εργασίας. Πολλά από αυτά θα μπορούσαν ενδεχομένως να βοηθήσουν και αυτούς που έχουν εργασιακή εμπειρία κι απλά θέλουν να αλλάξουν εταιρεία ή αντικείμενο.
Το σημαντικότερο δε είναι ότι αυτά είναι από πραγματική εμπειρία ενός εργοδότη κι όχι ενός recruiter.

Βιογραφικό

Πολλά από τα παρακάτω θα έπρεπε να ήταν αυτονόητα αλλά δυστυχώς δεν είναι, οπότε και τα αναφέρω:

  • Σωστή σύνταξη και παρουσίαση. Απλότητα και
  • Κανένα ορθογραφικό λάθος (κι όμως υπάρχουν τόσα που απορείς αν γνωρίζουν ότι υπάρχει διορθωτής κειμένου)
  • Οικονομία χώρου: όλα όσα έχεις να αναφέρεις για εσένα, μπορείς να το κάνεις σε μία σελίδα. Δύο σελίδες βιογραφικό κανείς δεν διαβάζει, κυρίως οι εργοδότες.
  • Αν δεν έχεις εμπειρία, είναι απολύτως θεμιτό να το αναφέρεις στην εισαγωγή του βιογραφικού. Προσωπικά εκτιμώ κάποια που θέλει να βγει από μία κατάσταση catch-22, στην οποία απαραίτητη συνθήκη για να εργαστείς είναι να έχεις κάποια προϋπηρεσία αλλά δεν μπορείς να βρεις μία εταιρεία για να αποκτήσεις προϋπηρεσία.
    Αν όμως έχεις εμπειρία επίλεξε να γράψεις αυτά που είναι πιο σχετικά με τη θέση κι όχι όλα όσα έχεις κάνει από την αρχή της καριέρας σου.
  • Εστίασε περισσότερο σε όσα έχεις καταφέρει σε κάθε θέση κι όχι απαραίτητα στα καθήκοντα. Είναι πράγματι καλύτερα να αναφέρεις “20% αύξηση στις πωλήσεις του χ προϊόντος” παρά να αναφέρεις “υπέυθυνος πωλήσεων για το χ προϊόν”.
  • Αν θέλεις να βάλεις και φωτογραφία (εσύ το κρίνεις) είναι προφανές ότι επιλέγεις μία που δεν είσαι σε παραλία ή σε ένα πάρτυ.
    Μία φωτογραφία από τους ώμους και πάνω κι ένα χαμόγελο αρκεί για να βάλει κάποιος πρόσωπο στο όνομα του βιογραφικού.
  • Διάβασε προσεκτικά την αγγελία κι αν καταλάβουμε ότι “μιλάει” σε εμάς, τότε στέλνουμε συνοδευτικό κείμενο μαζί με το βιογραφικό μας. Εκτιμάς όταν κάποιος έχει ξοδέψει μερικά λεπτά παραπάνω για να διαβάσει προσεκτικά την αγγελία και να γράψει δύο εισαγωγικά λόγια σχετικά με την καταλληλότητά του για τη θέση.
  • Στο email επικοινωνίας βάλε κάτι που να παραπέμπει σε πιο επαγγελματικό και το συνηθέστερο είναι το [ονοματεπώνυμο σου] @gmail.com (ή κάποιο άλλο email client.). Κι όμως, το jimakos69@ μάς λέει πολλά για σένα κι αυτά δεν είναι καλά…
  • Τέλος, ποτέ μα ποτέ, μην στέλνεις το βιογραφικό σου σε οποιοδήποτε format εκτός από pdf. Είναι σύνηθες να το βλέπουμε σε word, το οποίο σαν εργοδότης δεν έχεις κανένα λόγο να το κατεβάσεις, να το σώσεις και μετά να το ανοίξεις. Σε word το στέλνουμε μόνο σε φίλους που μπορούν να προτείνουν αλλαγές.

Τηλεφωνική επικοινωνία
Ίσως δεν είναι αυτονόητο αλλά τα πάντα μετράνε. Αρχικά όταν στέλνεις βιογραφικά πρέπει να είσαι προετοιμασμένος ότι μπορεί κάποιος να σε καλέσει στο κινητό που δήλωσες! Είναι λογικό να μην είναι πάντα ανοιχτό, όπως επίσης να μην είναι η κατάλληλη στιγμή να μιλήσεις. Βλέπεις τον αριθμό και καλείς πίσω με την πρώτη ευκαιρία. Όποιος δεν απαντάει σε κλήσεις ή δεν καλεί πίσω, δεν προσλαμβάνεται και είναι λογικό.

Όταν μιλήσεις φρόντισε να είσαι κάπου ήσυχα και κυρίως μίλησε…χαμογελώντας. Δεκάδες έρευνες έχουν γίνει που έχουν αποδείξει ότι ο τόνος της φωνής είναι τόσο σημαντικός που μπορεί να καθορίσει την πορεία της συνομιλίας. Ένας βαριεστημένος στο τηλέφωνο υποψήφιος δεν είναι η καλύτερη ένδειξη.

Προετοιμασία
Εφόσον σε κάλεσαν σε ραντεβού, κάτι θα είδαν σε εσένα. Μπράβο. Τώρα είναι η ώρα να δεις κι εσύ. Μπες στο website τους και μάθε τα πάντα για την εταιρία, η ο οποία είναι εν δυνάμει μέλλουσα εργοδότρια σου. Όποια πληροφορία θα χρειαστείς είναι εκεί. Αν έχεις απορίες για κάποια λειτουργία τους, είναι ένα εξαιρετικά καλό σημάδι ότι έχεις διαβάσει προσεκτικά. Σημείωσε τες. Θα σου χρειαστούν στο επόμενο βήμα.

Ραντεβού
Πηγαίνεις στην ώρα σου. Ούτε νωρίτερα γιατί θα νιώσεις άβολα να περιμένεις αλλά ούτε με καθυστέρηση. Φρόντισε να είσαι κοντά στο σημείο συνάντησης μία ώρα πιο πριν και πιες έναν καφέ εκεί κοντά, ώστε να μπορείς με ασφάλεια να υπολογίσεις την ώρα άφιξης στο ραντεβού.

Δεν θα αναφερθώ στο στυλ και στο ντύσιμο, θεωρώ αυτονόητο ότι το casual chic μπορεί να σε βγάλει ασπροπρόσωπο σε οποιαδήποτε συνθήκη.

Κάθισε αναπαυτικά στη θέση που θα σου υποδείξουν. Τώρα ξεκινάει το καλό κομμάτι.

Να είσαι προετοιμασμένος/η ότι μπορεί να κλιθείς να απαντήσεις για κάθε θέση που δούλεψες στο παρελθόν και κυρίως να μιλήσεις για δύσκολες καταστάσεις που έχεις διαχειριστεί με επιτυχία. Πολλοί μπορεί να έχουν διαβάσει και σχετικά άρθρα όπως “οι 10 top ερωτήσεις σε συνέντευξη” και να σου κάνουν κάποιες ερωτήσεις τύπου: ποια είναι τα δυνατά σου σημεία, ποιο είναι το μεγαλύτερο μειονέκτημα σου κ.α. Προσωπικά τις θεωρώ χαμένο χρόνο αλλά καλό είναι να ξέρεις ότι δεν υπάρχει σωστή ή λανθασμένη απάντηση σε τέτοιου είδους ερωτήσεις.

Πιστεύω ότι το ζητούμενο είναι να μπορείς με ευχέρεια κι άνεση να απαντήσεις σε κάθε ερώτηση. Ακόμη όμως και να δυσκολευτείς, μην ανησυχείς. Χαμογέλασε και δείξε ότι μπορείς να είσαι ανθρώπινος. Η αυθεντικότητα πάντα εκτιμάται.

Τι δεν πρέπει να κάνεις:

  • Ποτέ δεν ξεκινάς με διευκρινίσεις σχετικά με τον μισθό, τα επιδόματα και φυσικά τις μέρες αδείας. Είναι συνηθισμένο λάθος, το οποίο όμως καταδικνύει έναν άνθρωπο που δεν τον νοιάζει τίποτα άλλο πέραν του να παίρνει έναν μισθό, να φεύγει στην ώρα του και να μπορεί να παίρνει άδειες. Όταν έχει προχωρήσει η συνέντευξη και υπάρχει το καλό κλίμα, είναι απόλυτα δικαιολογημένο να ζητήσεις διευκρινίσεις για οικονομικά κι για άλλες παροχές.
  • Ποτέ δεν κάνεις προσωπικές ερωτήσεις. Έχεις δικαίωμα να μοιραστείς εσύ ό,τι κρίνεις ότι μπορεί να σε βοηθήσει από την προσωπική σου ζωή (μέχρι κάποιο όριο φυσικά) αλλά δεν μπορείς να ρωτήσεις εσύ τον άλλον απέναντι σου.
  • Στο τέλος, δεν ρωτάς για τα επόμενα βήματα. Είμαι βέβαιος ότι θα σε ενημερώσουν οι ίδιοι.

Τι πρέπει να κάνεις:

  • Διευκρινίσεις για τη θέση που καλείσαι να αναλάβεις. Είναι απολύτως θεμιτό να κάνεις όσες ερωτήσεις θέλεις σχετικά με το τι είναι ζητούμενο από εσένα εάν κι εφόσον προσληφθείς. Για την καθημερινότητά σου πρόκειται άλλωστε οπότε πρέπει να ξέρεις πρωτίστως εσύ τι θα κλιθείς να κάνεις.
  • Εάν δεν έχεις κατανοήσει πλήρως κάποια λειτουργία της εταιρείας, μπορείς να ρωτήσεις. Αν δεις ότι κι ο άλλος δεν το γνωρίζει (καθόλου σπάνιο κι αυτό!) τότε μην επιμείνεις.
  • Να είσαι προετοιμασμένος/η ότι μπορεί να ερωτηθείς σχετικά με το μισθό που θα ήθελες. Συνήθως δεν είναι ερώτηση-παγίδα αλλά αυτό πολλές φορές συμβαίνει σε μικρότερες εταιρείες οι οποίες δεν έχουν συγκεκριμένο μισθό για τη συγκεκριμένη θέση.
    Σε καμία όμως περίπτωση μην το αφήσεις κενό. Αν όντως έχεις ένα συγκεκριμένο ποσό κάτω από το οποίο δεν μπορείς σε καμία περίπτωση να δεχτείς, οφείλεις να το πεις, ακόμη κι αν αυτό σού στοιχίσει τη θέση. Αν όμως βρίσκεις θελκτικό το αντικείμενο της εργασίας, τους ανθρώπους, το περιβάλλον, και το μισθολογικό έρχεται δεύτερο, τότε να επισημάνεις ανοιχτά αυτές τις συνθήκες και να ζητήσεις να σου προτείνουν εκείνοι ένα ποσό. Με λίγα λόγια, με αυτό το τρόπο δείχνεις ότι σκέφτεσαι μακροπρόθεσμα και ότι τώρα προτεραιότητά σου είναι η επαγγελματική σου εξέλιξη κι όχι (ακόμη) τα χρήματα.

Σε γενικές γραμμές θα έλεγα πως υποψήφιος που δεν έχει ερωτήσεις, δεν έχει καταλάβει τίποτα. Ακόμη κι αν όλα όσα είναι σαφή, είμαι σίγουρος ότι μπορείς να βρεις να ρωτήσεις κάτι.

Κλείνοντας τη συνάντηση, εάν κι εφόσον βρήκες τη θέση κατάλληλη για εσένα και είσαι εντάξει με το μισθολογικό, τότε οφείλεις να το εκφράσεις. Δεν είναι λίγες οι φορές που κι εμείς σε συνεντεύξεις προσπαθούμε με κόπο να εντοπίσουμε αν ο/η υποψήφιος/α θέλει να εργαστεί σε εμάς.

Γενικά έχω παρατηρήσει ότι υπάρχει μία έλλειψη έκφρασης, είτε θετικής είτε αρνητικής. Κανείς δεν παίζει πόκερ σε μία συνέντευξη. Είμαστε απλά άνθρωποι που γνωριζόμαστε πρώτη φορά και μπορεί να υπάρχει αμηχανία κι από τις δύο πλευρές.

Ακόμη κι ένας επίλογος όπως πχ “Θα ήμουν ιδιαίτερα υπερήφανη να εργαστώ εδώ ως [….]. Θα περιμένω νέα σας όταν έχετε κλείσει τον κύκλο των συνεντεύξεων και φυσικά θα είμαι διαθέσιμη αν επιθυμείτε και μία δεύτερη συνάντηση” θα ήταν μία ιδανική και καθαρή ένδειξη ενδιαφέροντος.

Με όλα τα παραπάνω, είμαι σίγουρος ότι μπορείς να πιάσεις τη θέση. Αν αυτό δεν συμβεί, σημαίνει ότι πιθανόν δεν ήσουν κατάλληλος για αυτήν, το οποίο μόνο καλό μπορεί να είναι. Δεν θα ήθελες να εργαστείς σε μία θέση στην οποία δεν υπάρχει αμοιβαία επιθυμία. Μην το παίρνεις προσωπικά γιατί ούτε οι εργοδότες το κάνουν.

Λίγα λόγια σχετικά με τους εργοδότες που κάνουν τις συνεντεύξεις:

Δεν είναι λίγες οι φορές που καλούμαστε να καλύψουμε μία θέση και ούτε εμείς οι ίδιοι έχουμε σχηματίσει τον ιδανικό υποψήφιο για αυτή τη θέση. Καλό είναι να το κάνουμε και να έχουμε αποφασίσει τι θέλουμε σε επίπεδο προσόντων, εμπειρίας, soft skills, αποδοχών, κτλ.

Εαν είμαστε από τους εργοδότες που υποστηρίζουν την εξέλιξη των εργαζομένων στις εταιρείες μας οφείλουμε να το επικοινωνήσουμε με κάθε τρόπο. Οφείλουμε να “δούμε” ανάμεσα στα λεγόμενα της υποψήφιας για μία θέση, αν έχει την πρόθεση να παραμείνει στην εταιρεία ή απλά είναι ένα μεταβατικό στάδιο μέχρι να βρει κάτι που η ίδια θεωρεί πιο ταιριαστό σε εκείνη. Εφόσον εμείς έχουμε πρόθεση να αφιερώσουμε πόρους, προσωπικό χρόνο κι ενέργεια για να τη βοηθήσουμε να εξελιχθεί επαγγελματικά, είναι απολύτως απαραίτητο να μπορέσουμε να διακρίνουμε ανάμεσα σε αυτά τα δύο.

Αναγνωρίζω πως κάθε απόφαση που λαμβάνουμε την παίρνουμε με το συναίσθημα/ένστικτο κι αυτό ισχύει και στην επιλογή του υποψηφίου για μία θέση. Με λίγα λόγια έχουμε από πριν αποφασίσει αν κάποιος “μάς κάνει” και μετά με ερωτήσεις ή και με τεστ προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε αυτή μας την απόφαση. Προσωπικά όσες φορές έχω κοιτάξει τα “δεδομένα” του υποψηφίου που με εντυπωσιάζουν αλλά υπάρχει ένα αδικαιολόγητο “αλλά…” στο πίσω μέρος του μυαλού, ποτέ δεν έχει βγει σε καλό αυτή η συνεργασία. Να εμπιστεύομαστε το ένστικτό μας. Αυτό άλλωστε πιάνει όλα όσα δεν λέγονται και μπορούν να κρυφτούν.

Σημαντικότερο όμως είναι να κατανοήσουμε τη θέση ενός κυρίως νέου εργαζόμενου χωρίς μεγάλη εμπειρία, ο οποίος και άγχος θα έχει, και αγωνία θα έχει, καθώς βρίσκεται σε ένα άγνωστο περιβάλλον με άγνωστους ανθρώπους στο οποίο καλείται να “πουλήσει” όσο καλύτερα μπορεί τον εαυτό του. Είναι εξαιρετικά δύσκολο, οπότε θα συμβούλευα να γίνουμε πιο ανθρώπινοι και φιλικοί σε όλη τη διαδικασία, γιατί έτσι μπορεί και η υποψήφια να φανερώσει στοιχεία του χαρακτήρα της που υπό άλλες συνθήκες δεν θα έβγαιναν σε μία συνέντευξη.

Να θυμόμαστε εμείς οι εργοδότες ότι χωρίς τους κατάλληλους ανθρώπους δίπλα μας η επιχείρησή μας είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

Οπότε, φτιάξτε την καλύτερη δυνατή ομάδα που μπορείτε, βάλτε τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη θέση, να είστε πάντα εκεί για να δίνετε το όραμα, να αφαιρείτε τα εμπόδια και τέλος, να τους αφήνετε να κάνουν τη δουλειά τους…

Can Airbnb count only on the Superhosts in the future?

Can Airbnb count only on the Superhosts in the future?

written on Dec 8, 2016

Can a company of that size and growth truly rely solely on individual hosts for reassuring guests that there will be no bad surprises?

Up to now, Airbnb has been offering a single product: a platform that connects property owners (hosts) with people who need a place to sleep (guests).
Apparently, that has worked well, so far. Both hosts and guests are becoming raving fans, and Airbnb’s growth has skyrocketed.
But, can a company of that size and growth truly rely solely on individual hosts for reassuring guests that there will be no bad surprises?

More than this, Airbnb’s pressure –coming mostly from the competition- on applying the “Instant booking” (i.e., when someone can book a space directly, without having to contact the host first) has changed the way Airbnb operates and plans for the future.
So, how has Airbnb adapted to these challenges?

STEP 01: SUPERHOSTS

The first step for Airbnb was to launch the Superhost program.
-read more here: https://www.airbnb.com/superhost

According to Airbnb: “Superhosts are experienced hosts who provide a shining example for other hosts, and extraordinary experiences for their guests.
Once a host reaches Superhost status, a badge will automatically appear on their listing and profile to help you identify them.”

Now, from the guests’ point of view, it says “it’s better to stay at a superhost’s apartment. Better be sure, right?”
But what’s behind that statement? Insecurity.
Going on holiday is serious stuff and no one is joking about it. So, choosing to stay at any Airbnb apartment is often a risky business.
Will it be as advertised? Will the host wait for me there? Will everything work as it should be?
(In theory), a superhost badge assures you that everything will be in order.
Additionally, Airbnb did the following:

STEP 02: CO-HOST

Airbnb recently launched a pilot program (started from some cities around the globe) for “incentivizing real estate owners to list their spaces and let them be managed by experienced Airbnb Superhosts.”
Moreover: “To cater the needs of this category of potential users, Airbnb will soon allow property owners to become Airbnb hosts while letting to someone else to fulfil the hospitality duties on their behalf in exchange of a mutually agreed fee…”
-See more here: https://www.airbnb.com/co-hosting/start

Airbnb will allow Superhosts to become all-around hospitality professionals.
Okay, now we’re getting somewhere. Is it enough, though?

THE ARGUMENT AND THE PROPOSAL

Practice and common sense say it’s a different thing to manage your apartment (or even up to 2–3 more) from having to manage several apartments located around a city. You need human power, 24/7 communication, trustworthy cleaning service, automations, and much more; you need to build a system as companies (should) do.
My guess is this will put Airbnb at some risk; a single person (superhost) –even if she’s called “all-around hospitality professional”- cannot handle the workload needed for this task, and eventually, this could cause lower quality of services she provides.

Clearly, there is a need to standardize what you get; there’s no way of staying at, let’s say Hilton, whether it’s in Manhattan or Mumbai, and expect anything but standard quality.
What’s important at this stage of Airbnb’s growth is to cooperate officially with property management companies specialized in short-term rentals that could guarantee high-quality services in the most professional manner.

Hide and seek is no longer an option. Companies are already out there, most using people’s names just to make sure guests will stay at someone’s apartment.
Surprisingly, this person might be the “owner” of hundreds of apartments on the same profile page. Oh, wealth!

Start-ups like HostmakerBNBsitterPillowhomes, and Eazybnb (to name a few) that improve –or even disrupt- the current property management system offering their services to property owners can guarantee standard-quality services all year round.

What’s Airbnb waiting for? Set several rules and conditions that a company must have and work closely with them to provide standard-quality services.

Wouldn’t it be wonderful to know, as a guest, that if you choose to stay at someone’s apartment, instead of a hotel room, you still will have five-star-hotel-like and standard quality services?

Or -just thinking out loud- should HomeAway do that to differentiate its (missing) Unique Value Proposition?

Start with the Brand, not the Product

Start with the Brand, not the Product

We all work to bring products and services to life, from the initial idea to the full product life-cycle.
So, what do we do? We first find a need or a problem, a gap in the market if you will, and try to find the best possible solution by training ourselves to think like our customers. Hence, the product people are often problem-solvers, as they can deliver something of value to other people.

The way we do that is mostly by rationalizing the vision and breaking it into small, tangible parts. This makes it possible for the team members to build it and bring it to market. We use techniques, tools, frameworks (roadmaps, scrum, etc.) and documentation (MRD, PRD, etc., you know, all these… beautiful acronyms that give a sense of “more science than art”) to assist us in communicating what needs to be done and keeping track of the progress along the way.
In brief, we help build a product that consists of features and functionalities.
But a product is mostly a perception in the mind of the end-user, not a list of product attributes.

We often believe that branding is solely a role for the Marketing team, something that “they’ll deal with once we produce it.”
On the contrary. Branding is the key ingredient in the success or failure of a product — and more often than not, it is more important than the quality of the product itself. You can always improve the features and make a product better, but you can rarely change people’s perception of your product.
Put simply, branding is way too important to leave it –at the end-to the Marketing folks.

As Seth Godin defines it: “A brand is the set of expectations, memories, stories, and relationships that, taken together, account for a consumer’s decision to choose one product or service over another.”
Bearing that in mind, I’ve recently tried to re-think product management procedures and I’ve started to ask myself, “Why not build a brand before actually building a product?”
To do that, I try to have a crystal-clear vision of the final product — whether it’s a part of other products or not — as a stand-alone brand.
— Could this product become a brand?
— Is the product conveying a single concept/idea to anyone who’s building it?
— Does it have a story to tell? If yes, what’s the story behind the product?
— Could this product-brand create a profound connection with the people who are going to buy and use it to make their lives better?

If we stop and think above beyond the specs and functionalities of our product, we can easily focus on the impact the product will have on our customers.
It’s clear to me that it’s the brand that should be driving the product development, not the other way around.
Ultimately, we’re here to deliver a promise. A promise that every little thing we bring to life will make a difference and stay true to the single-word value of our brand.
Would you build a new car at Volvo without having “Safety” on your mind?

The Importance of being a Product Manager at a startup

We all tend to believe that being a CEO at a startup is more than a role-playing game; it’s a highly demanding position, in which it’s required to do simply… everything.
Most of the times, this is true…

However, most startup CEOs either don’t realize just what value a product manager brings to the table because they don’t know what a product manager does, or they believe they can juggle all of the business tasks along with developing the product they’ve so lovingly conceived and now want to bring to life.

So, what exactly is a product manager? A product manager is someone who can process the vision of the CEO into a real product that is cost-effective and useful to the consumer. This is the person who has to firmly say, “No, we are not going to add that ‘one more’ feature at this point,” especially when adding that feature would dilute the product and keep it from getting to market in a timely fashion.

A People Manager

A product manager is in charge of the final product, but ultimately is a person in charge of other people. The product manager oversees the developers, designers, and even marketing and sales representatives. As such, a good product manager should have experience managing diverse groups of people and dealing well with the challenges that come with that territory.

A Customer Manager

Even though product managers have to make gut decisions regarding product development, they should also be customer-focused and get out of the office to actually talk to customers. The customer knows what he or she wants out of the product; so asking for customer feedback is essential to stellar product development.

A Metrics Manager

Along with being able to listen to customers and make gut decisions about product development, a skilled product manager will also know to track the metrics about product performance and usage, along with other metrics, when working on product development. Keeping a close eye on these metrics, analyzing them, and getting involved in marketing, sales, and conversions is crucial to a successful startup launch.

Other Qualities

Those are the three most important qualities for a good product manager, but there are others that are just as important. A product manager is involved in business-related decisions regarding the product, so they need to be business-minded and driven by the business. This is crucial in determining how to price a product, something a product manager should be involved in because of his or her intimate familiarity with the product and the opportunities for applying business models and marketing tactics to that product.

Finally, a product manager should be tech savvy. They don’t have to be engineers, but they should at least understand the lingo and have some passing familiarity with the technology. Product managers need to understand enough about the technology at use to know the possibilities and limitations of that technology, and to be able to understand what the engineers and developers are talking about in technical discussions.

All of these roles are essential to be filled, and a product manager is the right choice to fill them. When a startup is scaling fast, a passionate product manager can help share the vision of the founders and be a prime factor to the success of the business. Building a solid product management function into the business has been recognized as one of the most important steps in the development of a successful startup.